BN DE STEM OVER MIJN DOCU

Ze is onder andere bekend van een spraakmakende fotoserie over Tinderdates, Marieke de Bra uit Roosendaal. Intussen worstelt ze met liefde en intimiteit. Ze wil er daarom achterkomen waarom ze is wie ze is. En niet altijd op een conventionele manier.

AMSTERDAM “Als je drie maanden elke dag traint, kun jij ook paaldansen”. Marieke de Bra (37) hangt horizontaal aan een metalen stang in haar antikraak-studio in Amsterdam. Het erotische paaldansen vormt een behoorlijk contrast met haar jeugd in Roosendaal, waar ze stijldanslessen kreeg van haar ouders, Ank en Han de Bra, van dansschool De Bra Dancemasters.
Daar zit nu net de crux. De Roosendaalse is bezig met een documentaire over haar leven. “De dansschool hoort bij de context waarin ik ben opgegroeid. Mijn opvoeding heeft nog steeds effect op hoe ik in mijn huidige leven met intimiteit, mannen en liefde omga. De Roosendaalse stijldansscene en mijn paaldanstraining in Amsterdam staan qua stijl lijnrecht tegenover elkaar. “Zoals ik nu het gevoel heb in mijn leven lijnrecht tegenover mijn verleden te staan.” De Bra worstelt met liefde en intimiteit. De oorzaak zoekt ze deels in haar jeugd. “Bij ons thuis werd er niet of nauwelijks gesproken over liefde. Het was allemaal behoorlijk rationeel. Het betekent niet dat ik een slechte relatie heb met mijn ouders hoor, zij zijn nu eenmaal een stuk minder vrijpostig dan ik.” Nu probeert ze via haar film uit te vinden waarom ze is wie ze is.
De documentaire is een uitgediepte versie en tevens een gevolg van  haar spraakmakende fotoserie over Tinder-dates: Mannen met Potentie. Op twintig portretten geeft ze zichzelf behoorlijk bloot. Letterlijk en figuurlijk. “Ik maakte de foto’s een paar jaar geleden in eerste instantie voor mezelf. Ik vond het doodeng via Tinder afspraakjes met mannen te maken. Ik nam mijn camera mee als excuus. Met een fototoestel in mijn handen durf ik nu eenmaal meer. “Na weer een relatie die op de klippen was gelopen, wist ik het even niet meer. Mijn leven bestond uit ongelukkige liefdes. Ik wilde een ander soort man ontmoeten. Vandaar Tinder.” Aan de mannen vroeg ze toestemming samen op de foto te gaan. Het leverde onder meer portretten op van Marieke die bij een date thuis in de woonkamer sushi eet. Of een foto waarin ze samen met een man in bad zit op het dak van zijn huis. Met een ander ligt ze in bed of is ze innig aan het zoenen. Landelijke media pikten deze intieme foto’s op. Linda magazine publiceerde de serie en Marieke schoof onder meer aan bij Jinek om te vertellen over het effect van Tinder in haar leven.
Ze kreeg veel reacties, ook negatieve. ,”Mensen vonden het stoer of te extreem, ik werd bijvoorbeeld uitgemaakt voor slet. ‘Schreeuw maar’, dacht ik. Dit is wat ik doe. Ik vind het erg belangrijk dat mensen zichzelf kunnen zijn en uit durven komen voor hun valkuilen. Dat ze erover durven praten. Daarom vind ik die film ook zo belangrijk: om te laten zien dat valkuilen, in mijn geval de verlatingsangst en daardoor issues met liefde en intimiteit,  gewoon bij het leven horen. Ik ben daarin geen uitzondering, ik denk dat de meeste mensen wel eens heel erg in de knoop zitten of issues uit het verleden te verwerken hebben.”
“Als je op emotioneel vlak ergens mee worstelt in onze maatschappij, wordt dat vaak gezien als iets zwaks. En dat vind ik een ernstige zaak. Worstelen hoort juist bij het leven en als je daarvoor uit durft te komen, sta je dichterbij genezing. Wegstoppen heeft geen zin, dan blijf je in dezelfde kuil vallen. Maar zolang we er niet over praten en net doen alsof pijn hebben iets raars is, houden we het taboe collectief in stand. Ik vind personen die uit durven komen voor hun worsteling over het algemeen juist interessanter en sterker.”
Na haar portrettenreeks over Tinder is Marieke in therapie gegaan. Ze wilde weten waarom het niet lukte in de liefde. “Ik blijk verlatingsangst te hebben, de diagnose is officieel. Het bleek niet aan de mannen te liggen, maar aan mij.” Die onzekerheid is een terugkerend item in haar leven, waarmee ze met hulp van therapie én haar documentaire probeert te dealen. “Ik ben nu zo ver dat ik redelijk snel in de gaten heb wanneer een man niet geschikt voor me is. Vroeger ging ik heel vaak op m’n bek, maar ik leerde niks. Nu ga ik af en toe op m’n bek en leer ik daarvan. Voor mij is dat al heel wat. Dat ik weet dat ik m’n lichaam niet in hoef te zetten om een man aan me te binden.”
Het Tinder-project met zelfportretten heeft ze afgesloten, wel maakt ze af en toe foto’s van anderen die elkaar via de dating-app hebben gevonden. “Tinder-setjes. Heel leuk om te doen. Het laat zien dat mensen via zo’n vluchtige app wel degelijk ware liefde kunnen vinden.”
Marieke benadrukt dat therapie haar enorm heeft geholpen. “Ik had lang het gevoel niet te mogen zijn wie ik was. Hier in Amsterdam ga ik vooral om met creatieve geesten. Ik was jaloers op al die mensen die prachtig konden schilderen, acteren of muziek maken. Ik had journalistiek gestudeerd, maar voelde dat ik meer kon. Ik leefde daarom heel lang met het gevoel dat er iets miste in mijn leven. Op mijn 30e heb ik me aangemeld bij kunstacademie St. Joost in Den Bosch. Die opleiding heeft me bloed, zweet en tranen gekost, maar ik heb het gehaald. Beide opleidingen, journalistiek en de kunstacademie, komen mooi samen in mijn werk als fotograaf en filmmaker.”
Met de documentaire over haar leven hoopt ze haar onzekerheid en verlatingsangst verder te bezweren.  Daarnaast is ze met de laatste therapiesessies bezig. Dé man heeft ze nog niet gevonden. Ook niet via Tinder. “Misschien is er hier in Amsterdam wel te veel keus en moet ik het een keer in Roosendaal proberen”, lacht ze. “Ach, ik ga niks forceren en merk vanzelf wel als het juiste gevoel er is. Ooit kom ik iemand tegen die heel goed bij mijn energie past.”

FOXTROT IS INGERUILD VOOR PAALDANSEN

ROOSENDAAL Samen met cameraman Remco Wagenaar maakt fotograaf/filmmaker Marieke de Bra een documentaire waarin haar jeugd in Roosendaal centraal staat. De twee waren samen met geluidsman Ryan Paulis onlangs daar om opnames te maken in de dansschool van haar ouders aan de Stationsstraat. “Mijn ouders zelf geven voornamelijk stijldansles. Als puber heb ik ook de nodige lessen bij hen gevolgd.” Binnenkort gaat ze weer bij haar ouders filmen. “Ik wil hen graag uitleggen wat er in mij omgaat en waarom ik ben gaan paaldansen.  Dat zal best pittig zijn, want ik heb nooit echt het achterste van mijn tong laten zien. Ik heb die gesprekken nodig om mezelf beter te begrijpen.”
Volgend jaar wil de Amsterdamse meedoen aan het Nederlands Kampioenschap paaldansen. Speciaal voor dit doel heeft ze een antikraak-pand in Amsterdam-West gehuurd, waar De Bra sinds maart bijna iedere dag traint. Haar coach is Juul de Metz. “Voor mij is paaldansen een enorme eye-opener. Keihard trainen om controle te krijgen over je lijf. En misschien ook wel controle over m’n leven.” De Bra verwacht nog zo’n drie maanden nodig te hebben om haar leven in beeld te brengen. Daarna gaat ze aan de slag met de montage.